ნოსტალგია

       უკვე რამდენიმე კვირაა თბილისში ვარ. რომ გითხრათ გორი ძალიან მენატრება მეთქი დამიჯერებთ? არა, მაგრამ მაინც მენატრება. გავდივარ აქ ჩემი სახლის აივანზე და ვიხედები გვერდზე, რაღაცნაირი განათებაა, რომელიც გორის ციხეს მაგონებს. მინდება უცებ გორში ყოფნა. ვიღვიძებ დილით და ვგრძნობ, რომ სახლში მინდა. ვფიქრობ და მენატრება ჩემი სახლი, ჩემი ქალაქი, არ დაიჯერებთ, მაგრამ მაინც მენატრება. არც დიდად გამჭირვებია აქაურობასთან შეგუება და შეჩვევა, მაგრამ ის მაინც მთლიანად ჩემი მგონია. ხანდახან ვფიქრობ, რომ აქ რაღაც უცხო ვარ, ქალაქისთვისაც, ხალხისთვისაც, ჩემი სახლისთვისაც კი.

       ჩემს ქალაქში ყველაფერი სხვანაირად იყო. იქ ყველა მიყვარდა, ქალაქსაც და ხალხსაც კი ვუყვარდი, არაფერი არ მიკვირდა და ვიცოდი რომ იქ ყველაფერი ჩემი იყო. აქ ასე ვერ ვარ:/ მინდა წასვლა–თქო რომ გითხრათ, დაიჯერებთ? არა, მაგრამ მაინც მინდა. მომენატრა და რავქნა. მის გარეშე ვძლებ, მაგრამ იქ მაინც მინდა. ყველაფერს ჩემს გორს ვადარებ, იქ ესეა, იქ ისეა. იქ ხალხი სხვანაირია, იქ ყველაფერი ჩვენია.

    ჩემს უნის მვივეჩვია, ასე მგონია დიდი ხანია იქ ვსწავლობ უკვე, მაგრამ მაინც გორში მირჩევნია.

   ეს მონატრების მწარე წუთები, და ამ სიმღერის დასასრულია. მივდივარ, მივდივარ გემშვიდობები გორო❤

Leave a comment

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: